Umutlarım Bile İstemiyor Seni

Annesinin; Terlersin, hasta olursun diye Sokağa çıkmasına izin vermediği çocuk gibi; Koyup başımı pencere dibine Öyle mutsuz, Öyle bezgin, Seni arıyorum, Gelip geçen insanların yüzünde... Sonra zil çalıyor, Annem bağırıyor "oğlum kapıya baksana" "Aşktır" diyorum... "Boş ver anne! bırak çalsın, gider birazdan..." Bakmıyorum..... Sonra geliyorum tekrar pencere önüne Sesleniyorum umutlarıma! Geçti mi diyorum buradan? Her biri başını sallıyor iki yana... Bir kez daha çalıyor kapı Açıyorum bu sefer... Karşımda umutlarım! Ne oldu diyorum? Beklesenize onu sokakta! Cevap veriyor umudun biri; Biz onu beklerken, Sen bizi kaybedeceksin bu arada...