Acımasız Zaman

öğütüyordu zaman değirmeni taşları arasında bitmemiş sözlerimizi, etimdi kıyılan yaklaştıkça veda anları sığındığım limandan demir alma zamanı geldiğinde söyleyemediklerim tek tek dökülür gözlerimden yüreğime akıtırım yaşları müstakbel yalnızlığım yapışırken elime yetiremediğim içindir gönlüme seni sesimdeki nem. küllerim kalıyor artık geriye yaktığın ateşten acımasız zaman gidiyor elimden yaslandığım omuz uzandığım diz yolcuyum.. yalınayak, çırılçıplak ısındığım sevgini ört üzerime sevdiğim azık koy gülüşünü bohçama yolum çok uzun buseni yanağıma yoldaş et sevdiğim sesini kulağıma yaren sılam koksun bedenim öyle sıkı sarılki gidemeyim...