Yıkımlar

denizin mavi yalnızlığı vuruyordu gözlerime, vurdukça derinleşiyordu düşüncelerim yalnızlığa, yalnızlığın kıyısındaydım sanki esip vuran rüzgar değildi aslında yüzündeki varoşluktu bana bakan... baktıkça anlamsızlaşan bir dalıştı aslında masumluğunu yitiren bir bakıştı düşünemediğim anlayamadığım.. belki daha ötesinde bir şeydi... aradığım ama, bedenime teneffüs edemediğim kelimeler.. ve sonu olmayan düşünceler.. ve yine yıkımlar..yıkımlar..yıkımlar... (kimbilir...belkide:ölmeden kuvuşuruz sevdalarımıza.........)