Ilk

Yaşadigimi kavradim ilk kez Küçük masum ve haylazken, Sokakta top oynamayi,düşüp de dizimi kanatmayi ilk orda ögrendim Ilk mahallemde. Yaz geceleri annemin; ‘sokaktan su doldur hadi’ dediği, ve benim bin bir zorlukla gittiğim bizden 4-5 adım uzaklıktaki kaynak suyuydu ilk naz yaparak gittiğim çeşme. Okuldan gelip çantamı apar topar önüne attığım ilk ve tek kapımdı o benim. Kış günleri karşısında ısındığım ve kestane kızarttığım ilk sobamdı. Akşamları babam işten döndüğünde sobanın üstünde ısınan yemek, Ve annemin közünde kavurduğu biber kokusu kaplardı odayı, Tatlı telaş eşliğinde. Kandillerde ablamlar şerbet hazırlarlardı akşam üstleri, Şerbetin tadını ilk o zaman aldım. Ve dört kişi kaldığımız odamız. Kardeşlerimle kaldığım ilk odamdı. Yattığım döşek karyola rahatlı verirdi bana sertliğine karşın , çünkü bana ait olan ilk yatağımdı. Kardeşlerimden kalan eski bir bisikletim vardı her gün bindiğim, Hani ortadan ikiye katlanan; İlk bisiklete binmeyi onda öğrendim. Komşu gezmelerimiz olurdu eskiden, Ya da sokakta oturup muhabbet edilen günler. Sıcak neşeli sohbetler. Bir evim vardı eskiden, Kaza haberiyle ilk kötü haber aldığım, Odalarında bin bir kez koşup oynadığım, Merdivenlerinde yukarı aşağı koştuğum, Çatısında kartopu oynadığım,kardan adam yaptığım, Bahçesinden güller kopardığım, İlk televizyon izlediğim, İlk güldüğüm, ilk ağladığım, İlk güzünü, ilk baharını yaşadığım, İlk kez gözümü açtığım, ilk evim vardı eskiden........