Öğretmenim

öğretmenim sarp dağ yamaçlarının kuytu göğsüne sokulmuş orda,bir köyde hasret bitiren yol gibisin yaylaların tepesinden aşağılara akan serin ve temiz sular gibisin bir ışıltısın aydınlığa uzanan bir filizsin taptaze geleceğe ve geleceğe tutkun bazen sarp bir tepede, beyaz karlarda donan bazen,kahbe kurşunlarla kan uykularında vurulan ölüme bile gülebilen eğitim ordusunun sarsılmaz neferisin atanın,birliğisin dirliğisin bazen yapayalnızsın ama,senin kalbin var ya bayrağı hiç indirmeyen öpülesi ellerin var ya işte sen anadolusun oradaki fedakarlık oradaki sönmeyen ışık sensin ne olur of deme,pes etme arkandan sana güvenerek, sana inanarak geliyoruz önümüze ışık elimize meşale beynimizde atatürk ve senin fedakarlığın hep de geleceğiz sen hep yürü öğretmenim uzat ellerini ibadet edercesine öpelim kardelen kadar temiz yüreğin uzay boşluğu kadar sevgi dolu, yüreğin hep atsın senin için abide yapmaya da gerek varmı? çünkü dünya sensin dünya senin yoğurduğun, en güzel abide öğretmenim.