Ümit

"Kalbime karşılık bir ümit verdin Oysa benden her gece bir gül isterdin" Tek başıma geçerken bu yaşlı kaldırımdan Bir bakarsın, dudağımdan o mısralar dökülür Toprak karış karış çekilir de altımdan Üstüme yığın yığın hatıralar dökülür O mısralar ki, her zaman adınla anılacak, Her bir harfi kalbimden, teker teker söksem de. Gene de ellerimle yazdım sanılacak Bir harfine bin gözyaşı döksem de. Adın ki, her harfinin sevdalısı olmuşum, Bırak söyleyim de, kalbim benden ayrılsın Ben zaten gözlerinden uzaklarda ölmüşüm Bari cansız bedenim hayaline sarılsın Bırak kalbim adını şiirlerle boyasın Ben bir kenarda, yavaş yavaş çürürüm Yeter ki, ölümümde bu mısralar yaşasın Ben her gece bu yollarda yürürüm Yürürüm bu sokaklarda, bu kaldırımda Bir mısra daha eklenir, isminin şiirine Her gece, hayalini gezdiririm yanımda Hayaline seslenirim, gözlerinin yerine Eğer bir gün duyarsan sana seslendiğimi Gelme, bil ki şiirin bir yerlerde okunur Yürüyemez olup da duvara yaslandığımı Gelip de görme, yüreğime dokunur Dizlerimin üstüne çöküp süründüğümde Son mısrayı yazmışım, ismi kaldı demektir Kulağında çınlayan, seslere büründüğümde Kalpsiz bedenimi toprak aldı demektir "Adını verdin, kalbimi aldın Ben öldüm, isimsiz kaldın"