Seveceksin

Bugün ağlıyorum Arıyorum kendime bir yer Yoktan var ediyorum gönlümde Sesleniyorum dağlara taşlara Yoksun yanımda Yerini dolduramıyorum Bazen boğazı koyuyorum Bazen kız kulesini seviyorum Sıla hasreti diyorum Ana kucağı diliyorum Tutmuyor yerini Göklerdeki yıldızları topluyorum Aydınlatmıyor yüreğimi Sıcak çöllere düşüyorum Kurutmuyor gözlerimi Şirin’miş Leyla’ymış Aslı’ymış Tanımıyorum, Mecnun olamıyorum Çağırıyorum, yalvarıyorum, ağlıyorum Ölüyorum ne olur gel gel artık Seni kitaplardaki resimlerden tanıdım İsmini defalarca kazıdım beynime, kalbime Bana seni ninem öğretti Anam öğretti, babam öğretti seni bana Bir gün gelecek bekle dedi O da seni seviyor dedi Sevdirdi seni bana Katil giriyormuş yurda dedi Kimi zaman silahıyla Kimi zaman fikriyle giriyormuş düşman Dayanmış kapıya açamamış Çünkü orada o kitaplardaki adam varmış Ninemin anlattığı, gelecek dediği adam İsmini öğrendim ismimden önce Bana ismin budur dediler Tıpkı diğer gençler gibi Atatürkler gibi dediler Kimi zaman vapurdaki kaptandı Kimi zaman bir çiftçi, bir öğretmen Askerdi Atatürk, öğrenciydi sırasında Bazen yolda gezen Bazen çağdaşlık yolunun bekçisiydi dediler Sen onu sevdin dediler Çünkü daha çok Mustafa Kemaller seveceksin.