Çık Gel Ne Olursun

Boynu bükük saatlerdeyim şimdi Uzanıp giden bir gecede yalnızlığıma kalkıyor kadehler Sarhoş gönlüm yanıyor Yıllanmış, incitici avuntulardayım şimdi Yolum düzleşmiyor bir türlü Aklım kayıyor Utanç maskesine bürünüyor yüzüm Bir pencere köşesinde yitik bir anıya gebeyim Saklambaç gündüzler var bedenimde Biliyor musun? Artık gözlerim ağlamaya alıştı Çok değil Birkaç yalnızlık şarkısı yetti bana Şimdi saniyelerde bocalanıyorum Akşam güneşi oluyor hayalin Bedenim yıllanıyor Saniyeler ömrümü tüketiyor sanki Kaldırım taşı bir arzuda kaldı hayalim Sen olmalıydın şimdi yanımda Ellerimin soğuğuna düşmeliydin Kırık bir akşam arzusuna dağılmalıydı gülüşün Beni yine kızdırmalıydın Sakinleştiğimde Boncuk boncuk bir bakışa akmalıydı gözlerin Yalancı ayrılıkları verdin yüreğime Sinmiyor içime Düşünemiyorum Aklım çıkıyor Kabullenemediğim bir terk ediliş değil bu Nefesimin rengi, Saatlerimin sakinliğinden koptum sanki Anlamsız gelen yığınlar kondu yüreğime Kovamadığım uyduruk kâbuslar dadandı gecelerime İntihar mektupları sindi şiirlerime Çık gel ne olursun Ayık bir akşam güneşinde sarıl boynuma Yüzün gülsün Ay parçası bir gamze belirsin yüzünde Kırık bir aynada beni şekilsiz bırakma Tut ellerimden Dayanamam bu sevgisizliğe Şakaklarım bir silahın namlusuna sevdalandı sanki Gözlerim bir karanlığın hükmüne buruşuk Tenim yenilgisiz bir fırtına Hayallerim saçmalığın en ahmakçasına kul oldu Ya bir sensizlik yalnızlığında Ya da birkaç saniyede ömrüme yitik düşeceğim Ah bir an düşse hayalin gözlerimden En etkili uyku ilaçlarına düşse ruhum Kalkmadan, silinse bu sensizlik mazisi Bırak Bir akşam kırılgan yüreğimle, Çarmıha gerilmiş sinemle, uyumuş gibi yapayım Çıkıp gelmeyeceksin artık biliyorum Unutulmuş bir satır kaldı bu şiirde Seni bulamıyorum tenimde Yetmiyor bu acılar bana Sinem daha çatlamadı çünkü Gözlerim sabitlenmedi bir yere Son nefese emanet etmedim daha kalbimi Çünkü sen bende daha bitmedin aşkım Bitmedin