Hiç Bitmedi Kışım Benim

Ala karlı bir dağ idim Hiç bitmedi kışım benim Doğrulduğum günden beri Dumanlıdır başım benim Taşlarımı söktü seller Çiçeğimi derdi eller Yıllarımı çaldı kullar Unutuldu yaşım benim Ağaçlarım yaprak döktü Ceylanlarım boynun büktü Bir şimşek bağrımı yaktı Yaralıdır döşüm benim Gariplere el veririm Şaşkınlara yol veririm Güzellere gül veririm Pay etmektir işim benim Yakarırım göğe doğru Akranımdır Ilgaz, Ağrı Yanar kafkasların bağrı Yağmalanır düşüm benim Çavlanlarım çeker zikir Bülbüllerim türkü okur İçimde lavlar birikir Buza keser dışım benim Dolularım ak incidir Fırtınalarım kincidir Adım dostun sevincidir Düşmanıma hışım benim Oğul verdim arık oldu Meyve verdim koruk oldu Güz ayı pek buruk oldu Ağulandı aşım benim Dört mevsim de yara aldım Gençliğimi yere çaldım Orta yaşta ölüp kaldım Taşa geçti dişim benim “... Gözelerim ilaç artık Yağmurlarım kırbaç artık Tek duaya muhtaç artık Yosun tutmuş taşım benim...”