Bir Şair Bir Rüzgârı Dinletir

yaşamakla bitiremediğim gözlerin anlıyor yenilikleri eskise de kelimeler çocuklar ister gündüzün bitmemesini ne kelimelerde ne de rakamlarda uykularda oyun yoktur ben bir şiirde bir istanbuldayım haliç hariç her taraf beni bekler insanı uyanmak için niçin taksim coşar fener alaylarsız pankartlarla sloganlarla yollar aşınmasa da sabırlar aşınır ben hayli gece dağlarsa aydınlık bir ses akıyor iki küreğimin arasından karanlıkta kendime yetişemiyorum gidiyor peşinden yitirilenlerin kıraç güneşler dağlarda ben erzurumda her gece mevsimler kapatıyordu söylediklerimi yıpranıyordu sevdalar konuşuldukça kalemimde insanlar üçüncü dünya savaşından kalan mahmur gözlerle rüzgâr kesen şiirleri okuyordu o şiirler rezil birer resim gibi usturayla damarı kesilmiş gibi boş bir gülüş bir ağlayış bir inleyiş aksayan armoniler eşliğinde terk edilmiş zeynepler terk edilmeyen tanrı piranalarla öpüştürür sokak başlarında.