İçimdeki Çocuk

Yoruldum ,defalarca düşüp , tekrar doğrulmaktan , yoruldum artık çabalamaktan... Kendi hayallerimi bile hatırlamaktan acizim şimdi ! O kadar çok şey yitirdim ki geriye baktığımda, artık ben de pek emin değilim kendimden. Sevdiklerimi tek tek kaybettim. Ayrılıklar sebepli de olsa, vedalar hep hüzün dolu oldu, hep acıklı.... Hele sen ! Nasıl sevmiştim seni , nasıl !!! Nasıl inanmıştım sana.. Senden sonra her şey çok boş, çok anlamsız şimdi ... Engin denizlere vuran o sonsuz yakamozlar gibi boşluğun. Vazgeçtim her şeyden , gidiyorum artık, İçimdeki çocuk , yokluğunla hergün biraz daha ölüyor... Bilirsin , içindeki çocuğu yaşatamayanların sonu ölümdür ! Benim ki gibi , hoşçakal ; Hiç olmazsa sen yaşa arkamdan .... Beni hatırlamasan bile....