Affet Küçüğüm

bir somun ekmekti almak istediği sabahın köründe girdi kuyruğa belediye satış büfesinde dramlar yaşanıyor ekmek kavgasında sırası gelmişti saatler sonunda almıştı dört ekmek küçük meleğim koltuğuna dikkatle sıkıştırdı ama, düşürüverdi ekmekleri çamura bir sıraya daha geçecek gücü kalmamıştı geçse de parası kıttı gücü kalmamıştı hüzün sardı benliğini bir anda başladı ağlamaya küçük meleğim acıdı amcaları onun haline dört ekmek daha verdiler eline içlenmişti bir kez küçük meleğim sustur susturabilirsen Küçüğüm özür dileriz senden seni bu bataklıkta büyüttüğümüz için koltuklarında sefa süren amcalarının kurbanı ettiğimiz için biliyorum bizi hiç affetmeyeceksin bir gün gelip sen de büyüyeceksin yavrunu ekmek sırasına göndereceksin o ağlamasın demek riya olur belki sen ağlama ciğer parem yakarsın beni umut fakirin ekmeği demediler mi sana dört umut koysaydın koltuğunun altına değmezdi gözünden akan bir damla yaşa Osman yürekten yandı bu işe daha içerdi ama tükenmişti şişe ayı bırakıp koştuk güneşe sen bizi affet küçük meleğim.