بخش ۱۲ - فصل

و هر مرید که اندر دل او چیزی را از دنیا قدر بود و خطر اسم ارادت برو مجاز بود و اگر اختیاری ماند بازو در آنچه از آن بیرون آمده بود از معلوم که خواهد که یکی را بدان مخصوص کند یا نوعی را از انواع بر در آن اندیشه کند یا شخصی را دون شخصی اختیار کند او متکلف بود در حال خویش و بر خطر بود که زود باز سر عادت خویش گردد زیرا که قصد مرید باید که در آن بود تا از علاقتها بیرون آید نه بدان اعمال بر کند و زشت بود مرید را که از معلوم جمله بیرون آید پس اسیر خرقه بود باید که بودن و نابودن آن چیز نزدیک وی هر دو یکی بود تا با درویشی بدان سبب نقار نکند و با کسی مضایقه نکند بدان اگر همه گبری باشد