Yâr Dediğim Yara Açtı Bağrıma

Yâr dediğim, yara açtı bağrıma İçinde yittiğim geçmişi çaldı Tuz, biberle ağrı kattı ağrıma Gözümde bir damla gözyaşı kaldı. Tek lâf etmedikçe, açıp ağzını Korkuları yıkan arzular bitti, Poyraza bakan bir tavan arası Pencerelerinde duygular yitti Tebessüm saklamaz böyle sırları Kalbinde yerimi alamıyorum Ağını örüyor, can sıkıntısı İçim yanar mutlu olamıyorum. Akşam karanlığı, bir yorgan gibi Üstünü örtünce evler kapandı. Dertler kör bir kuyu görünmez dibi Yeni Nuh Tufanı beklenen andı. Bekleyenim yoktu, dalğın yürüdüm Yağmur yağıyordu, inceden ince Zahmetleri, rahmet ile bürüdüm Sevgi aranmazmış, saygı bitince...