Gönül Kördür

Görmez bazen gönül kördür İçini ısıtmaz yakar ateş Yazık hep üzülür sevenler Ve sevgi içlerinde ölür Ölür de onlar bilmezler Görmez bazen gönül kördür Kaç iki yıllarını heba eder Suskunca durur gözyaşları İçi daralır zamanı gelince Eskiden bulduğu ne varsa onda Kaybettiğini anlar şimdi Görmez bazen gönül kördür Resimlerde arar yalnızlığını Aldatılmışlıktır asıl vuran Oysa hala yaşamaktadır ya Aldırmamalıdır ya Öyle olmadığını sanır gerçeğin Kendine acılar yaratır yoktan Görmez bazen gönül kördür İç çekişlerinin dalgasında Damarlarının yanışını seyreder Kor gibi nefreti yanaklarında Çizgi çizgi belirir her daim Sonra kin gözlerinden damlar Görmez bazen gönül kördür Yaşamanın en tatlı yerinde Dertler yaratır kendine Allahına kadar sevmiştir ama Karşılık bulamamıştır yine Bir telefon gelir uzaklardan Ben başkasına aşığım diye Yanlış anlaşılmışlar sokağının Davetsiz misafiridir şimdi Oysa hala yaşamaktadır ya Aldırmamalıdır ya Aldırır işte bazen Görmez bazen gönül kördür Soğuk gecelerin adamıdır Sabaha varmaz yalnızlığına Sövüp sayarak uyanır hep Uçsuz bucaksız ıssızlığına Plastik bardaklarda birası Kırık kalbinde yarası ile Kısılmış ağzından çıkar bir Islık namesiyle karşılık verir Görmez bazen gönül kördür Zihinsel karmaşalarda kaybolur Kısa kısa solur ölürken Görmez bazen gönül kördür Sessizliğine kördür Sensizliğine kördür...