Gece

kafamı kaldırıp saate bakmak gelmiyor içimden bir ses geliyor yüreğimden o seni düşünüyor diyor sonra sessiz olan odamı yüreğim seslendiriyor sende onu düşünüyorsun diyor galiba ben neyi düşündüğümü bilmiyorum onu mu yoksa geceyi sabaha bağlamakta olan ince misina ipine takılmıs olan kendimimi yoksa ben gibi nerde ne zaman yakalandıklarını bilmeyen balıklarımı ama ben artık birsey biliyorum galiba kalbimle beynim arasındaki mesafe yüzünden kalbime öz geçiremiyorum beynim kalbimi uyarana kadar kalbim çoktan seni düşünmüş oluyor sonra binlerce parçaya ayrılıyor kalbim anlıyacağın kalbim senle parçalanıyor belki sen bu şiiri ayık gözlerle okuyacaksın şunu bilmeni isterimki ben uymamamk için elimden geleni yapıyorum birden aklıma senin bana aldğın kalemle yazdığımı hatırlıyorum sonra kalemi tutan ellerim terliyor akan terler kağıda damlıyor mürekkepler dağalıyor sonra bir bakıyorumki dağılan mürekkeplerle kağıtta senin adın çıkıyor ve tekrar ölüyorum sen bu duyguyu bilmezsin çünkü sen sadece ÖLDÜRÜESÜN