Ruhum Üşüyor Üstümü Ört..!

Hangi yolcunun günlüğünde yazar böyle şeyler Bilmiyorum Ama ben hayallerimin öldürdüğü zavallı biriyim.. Kaybettim kendimi Ne zaman aynalara baksam Benden başka herkesi herşeyi görüyorum.. Ne kadar kimlik varsa bana ait içimde O kadar yalnızım ben bu alemde.. Çok yolculuklar tanıdım Geçtim bir sürü evden bir sürü insandan Kalabalık denen o gürültüden.. Yollar; uzun yollar gittikçe dar boğaz olan yollar İçimde bir ahh oluşturur bu insanlar.. Ben kendi karmaşamın kavgasını veren Çocukluğumun esiriyim şimdilerde Hangi gözlerde kaybettim kendimi? Kelimeleri birbirine çarpıp cevaplar arıyorum kendime.. Herkes uyurken düşlerine, ben ağlamalarımın hesabını tutuyorum.. Elimde sigaramın dumanıyla senli günlerin altını çiziyorum Bir fincan da kahve ver elime ,kırk yıl hatırın kalsın diye.. Dokunsam ellerime Acım feryat eder acısından.. . Biliyorum kaybettim kendimi.. Seller götürdü baharımı çiçeklerimi Öksürdükçe çamur kusar oldu içim. İçimi alıp götüren derin karanlıktan korkuyorum Şarkılar teğet geçiyor beni ,şiirlerim yürümüyor kırıklıktan Donup kalmış sanki zaman Akmıyor.. Sana gel diyemem Ben kendimden gideli çok oldu Kendime bile anlatamadığım BENi sana anlatma savaşım bitti.. Yüreğime ayazlar vuruyor.. Küf kokan bir gece devriliyor üzerime Üşüyorum.. Sesimin yettiği kadar ses veriyorum; .. Ruhum üşüyor üstümü ört...