Apria bocca vermiglia un vago riso

P Paolo Giordano Orsini
0 Altın Yaprak
Apria bocca vermiglia un vago riso, occhio azzurro vibrava aureo splendore, guance rosa spargea del suo colore dove piú dove meno in un bel viso. Nel mirar quel seren, da sé diviso per l’estremo diletto era ogni core; questo potea ben dirsi il dí d’amore, d’amor la primavera, il paradiso. Chiuse gli occhi il mio volto, aprigli il seno; era (oh stupor!) la primavera inverno, la rosa spina, lo splendor baleno; il breve riso, ésca di pianto eterno; notte il giorno, tempesta era il sereno, duolo il diletto, il paradiso inferno.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.