Amarissimes

P Paul-Jean Toulet
0 Altın Yaprak
Est-ce moi qui pleurais ainsi – Ou des veaux qu’on empoigne – D’écouter ton pas qui s’éloigne, Beauté, mon cher souci ? Et (je t’en fis, à pneumatique, Part, – sans aucun bagou) Ces pleurs, ma chère, avaient le goût De l’onde adriatique. Oui, oui : mais vous parlez de cri, Quand je repris ma lettre. Grands dieux !… J’aurais mieux fait, peut-être, D’écrire à son mari.

Kamu malı: şairin ölümünün üzerinden 70 yıldan fazla geçti.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.