Az önce saatim durdu

az önce saatim durdu artık gelmenin ya da gelmemenin bi anlamı kalmadı üfledim ve söndü zaman ben gittim peşim sıra çalınmış saatler ve çalmayan telefonlar ben gittim ardımda ne yeni ne eski bi yaşam sen kaçtın asal bir sayıydın belki de ama kendine bile bölünemiyordun öyle kendine öyle bencil sen kaçtın sabah hiç olmadı umudum yarı çıplak, düşlerim gebe sabrıma hırs bıraktın beni yanlız bıraktın sanırım sen hiç yoktun senin konuşan sözcüklerin yoktu ve sen değildin düşman domates kabuklarına mumları yakan sen değildin söndürüp güneşi elimden tutan ve öpen dudaklarımdan sen değildin kucağında uyuduğum sen değildin vücudunun heryanını ellerimle gözlerimle öptüğüm ve yüzünü yeniden yaratışını seyretttiğim sen değildin sanırım sen hiç yoktun bugün gelmediysen ben durdurmuşken dünyayı bu zamansız intihar nöbetinde evet gelmediysen bugün ölmüş olmalısın yada kendi girdabına düşmüş olmalısın düşlerimi önce kurup sonra hiçe sayacak kadar zalim olmalısın utanmasam kendimden/aynalardan ve yazdığım sevgi sözlerinden seni öpen dudaklarımdan ve tenini tadan tenimden ağlardım çocuğunu kaybetmiş anneler gibi ve asla anneleri olmamış çocuklar gibi ağlardım