Soluksuz

''bıktım belki de, hüznünü yazmaktan hayatın...'' Aferin demesin kimse bana kırmızı kalemle çizilsin adım surlarını yıkmışım canına yandığım dünyanın... ne kadar anlamsızsın hayat! şimdi; Soluksuz yaşıyorum şehir nefessiz kanımın kokusu çekiliyor bilmem hangi ciğeri beş para etmezlerin göğüs kafesine ağlamıyorum... izbe bir yolsa da yürünen kör değilim ki önümü görüyorum... ve ne yalancısın sen! Gerçeği nedir varlığımın bilinenin ötesinde çekin ellerinizi üzerimden tüm siyahlarıma rağmen beyazım da var benim eyvallahım kalmadı selam yok kimseye. sahi senin adın neydi? Unuttum desem de inanma külliyen yalan... çok iyi biliyorum aslında. inadımı şaha kaldırma hayat! Kararlarım zulada emin olduklarımı ipe astım ki kimse bilmez bir sen bilirsin aklıma koyduğumu yaparım... koydum aklıma seni... Yarım kalmayacak artık hiçbirşeyim ve sen izin vereceksin bana karışmayacaksın kölen miyim? kestim soluğumu bilmem kaç zaman hazırım şimdi aklın aldıklarına çakma bir ingilizceyle start diyorum sana... sahte sanılsın istemem, Bu şiir gerçek ama şiir anlamsız itiraf, ki etmeliyim içinden ben de çıkamadım daha buyurun burdan yakın... Ak göğsümü karaya buladın ben utanıyorum senin yerine insanlığıma layık gördüklerin için seninse umurunda bile değil ey hayat! çatlamış ar damarın...