Zaman Yağmur Zamanıdır(....son)

'Ey İstanbul! Yakma canını Ankara'nın daha fazla Gittin işte ve gitti o da, Bitti olmaması gerekenler Daha ne istiyorsun bundan başka?' Yitirmişti kendini Ankara, Şaşkınlık içerisinde kaybolmuştu önünü göremeyerek... Mahvolmuştu virane inançları, Ayrılığın acısını asilce taşıyordu oysa Şimdi beton yığını gibi yığıldı yere Öylece... İstanbul canını yakıyordu artık Bilerek,sevmemekten ziyade... Ankara.... İyice mutsuzdu, Ankara umutsuz Sevilmemiş meğer, Meğer 'mış' gibiymiş herşey Yalanmış kulaklarında çınlayan o ses Gereksizmiş uğruna alınan her nefes Ahhh İstanbul ahhh... Senin sevgin ateşten kafes... Rahat bıraktı Ankara, Ne olur sen de bırak Üzme artık Zira Ankara sen de zaten yasak Dokunamaz sesine,ulaşamaz tenine... Alışamadı ki zaten Zaten olanlar onda muallak... Tarifi yok, Sözler dilde tutsak... 'kendi halinde yaşamaya çalışıyor,acılarıyla,umutlarıyla...yaşamak zorunda Ankara hayata koşulsuz dokunuşuyla...' İstanbul, Ankara şair olamadı ama, Leyla oldu, Şirin oldu, Aslı oldu serde... Yani kolay olunamayan birşey oldu Biraz hatırı varsa sende, Ne olur Mecnunluğunla kal... Sen Mecnun cesareti gösteremedin ama Bırak bozulmasın daha fazla O'nda büyün... Ve izin ver iyi hatırlasın seni o siyah gözler İçlerinde küçüldüğün...