Kelebekleri Öldürdüler Anne

Sakin kıyısında uçuşan gönlümün Cıvıldaşan uçmalara hazırken en uzak çiçeklere Bulutları kapladılar karayla Okları batırırken yüreğime Acıdı hep bir yerleri kanadımın Esir tutup birer birer Kelebekleri öldürdüler anne Gönlümün sayfaları açıp herhangi bir yerinden Kurtarırken kendimi sevinçlere bakıp Sonsuzluğa ellerimi bağlayıp Mutlu olayım bırakmadılar İçimdeki buzdan atları salmışken özgür Buzlar yüreğime değdi de üşüdüm anne Gemim fazla dayanmaz fırtınalara Gücüm senden gelirse dayanırım hayata Hani incitmezdi kötülükler Değmeyecekti kanadıma rüzgar Üşütür sevgisizlik, ayrılıklar benden yana Kolla beni ışığınla yol göster bana Dua eder gibi son kez dokun yüreğime Rüzgarda uçuşan kartallara verme Bekle beni yine okuldan gelirken kapıda Nerde kaldın kelebeğim de Orkideler diz gemimize Kimse yakalamasın bizi Son kalan gemi bu Kelebeklerin gemisi Hayallerimize yetişmesinler Sen bana yeşili anlat Kırmızıya aşkını Pembe gülleri yelken yapıp kaçalım kıyıdan Gel al beni kurtar buralardan Sızım sızım sızlatır ayrılıklar Gecelere bakamaz oldum Ateş böcekleri mi yok yoksa gözlerim mi kör Bir yavru serçe uçtu yüreğimden Yıllardır büyüttüğüm Onsuz üşüdüm dondum Işığım bile sessiz, yalnızlıklar bekler köşe başında Hadi gel desen gecenin bir yerinde Gönlümün kırık çiçekleri açsa pembe pembe İçimdeki kelebekleri öldürdüler anne