Sus

Sus! Konuştukça kelimelerin batıyor gecelerime. Sesin yetiyor yıldızlarımı söndürmeye. Duydukça şarkılarını,vedalar geliyor aklıma. Hücrelerim ölüyor,gömülüyorlar boşluğa. Sus! Sessizliğime çığlık olur adın. Sözlerine doğru yol alırım. Kıyılarıma vurur yankıların. Sesine kulak tıkarım. Bıkmam hafızamı tutkularımla zorlarım. Sus! Giderken söyleyecek sözün olmasın. Sen hep gitmelerden yanasın. Adını taşır her cümlemin öznesi Bitmeyen bir öykü gibi. Yüklemler hep bitişlerden yanadır. Sus! Boğdun beni sesinle Artık duymuyorum konuş istediğin kadar. Tüm kelimeler senin. Şimdi hikayeler okusanda neye yarar. Ben bittim ama ruhum seni duyar...