Yokluğunu silmek isterken yüreğimden Adını alıp yüreğime kazıdım İçine düşen benim gözyaşlarımdı Umutlarımdı tenini yakan…
Vakit neyi biliyor musun uzandığında yüreğime Karanlığa bürünmüştü şehir Ağzı burnu simsiyah zehir Yürüdüm bezgin yollarda…
Bir ağacın gölgesinde güneştin Söylesene sessizce nereye gittin? Aslında varken sanki yoktun Ben de bunu İM kansıza yordum…
gidişini bilmeyişimden değildi suskunlugum utancımdan veya yorgunluğumdan da sadece bildiğim bir şey vardı bunun için susuyordum…
1