Özledim Yar Bilesin..!

özlem, sesinle hayat bulduğum dikenli bir gül dalının ellerimi kanatmasıyla son bulan ağrılı bir iç savaşıdır... yine de seni özlemenin içinde_sen_olduğun için şehadeti, dünyalara bedeldir. gül(sen) sev(sen) gel(sen) bir de... kimbilir nasıl uçacak havalara çocuk yüreğim... nasıl uçacak havalara çocuk yüreğim... bir avuç sevgi özlem oldu dolunayın büyük aydınlığında parçalanmış bir yürek süzüldü göğün aydınlığına yürek sevmeyi biliyorsa insanda da beklemeyi bilmeli hemde yıldızlar kavşağında özlem özlem örmeli çiçekli dallara içten gelen çığlığın esiri olmadan… bir zamanlar güldük bütün zamanlarda çok sevdik birde… biliyorum ki seninde yüreğin özlemin seyir defterinde çocukca gülüşlerle… Özledim Yaban güvercinin söylediği Bir türkü gibi… Özledim Yitip giden bir güzelliği İnci gibi tane Su gibi duru Seni… Özledim İç çekişini Sesinin kapladığı evreni Limon çiçekleri gibi Kokunu… Özledim özledim… Özlem; En güzel yenilmişliğim Bu benim… Yaşamın binbir rengi içinde Güz çiçeği gibi Senin rengini özledim. yağmur Çiçeklere dönüşür sesler camlara vurur... martılar güneşi de özler yağmuru da ben bütün renkler gibi yumup gözlermi yaslayıp başımı kucağına kollarını özledim anne sıcaklığında.