ölüm yaklaşınca korkar insan, azrail gelmeden ölünür mü? kimse var mı acaba beni anlayan, yaktım artık gemileri, salıverdim gönlümü.…
Gözümün gönlümün nurunu söndürdüler Boşver dostum solar birgün bütün güller Yarime uzak düşmüşüm çaresiz Merak etme bahçemiz kalmaz gülsüz, güneşsiz.
hayat altüst, beynim yangın yeri. sonunda sevmiş biri, kaçıyor diğeri. gözler sele maruz, eller tuşa mahkum. dost mesajı bekler gönlüm, tek çarem ölüm
Günışığı bekleyen kara karlar altında Kalan kara günlerin kardele(meye)ni oldum. Sonunda hayatı karın altında üstünde değil Dostların kalbinde, mezarımda buldum.
Bir şehre yabancı olmanın tadını Çıkarıyorum umutları yokederek Yaşayan bir şehre. Batıyla gök savaşta…