Akşamın Yazısız Yüzü

Sen o penceredeydin akşam, senin pencerende saçlarını çözmüştün sevdanı ve karasevdanı da… Yüzün akşamın yazısız yüzüydü yüzün, uzak özlemlerin yüzü… Dönüşü olmayan sılaların yüzü Ben, karasevdamı arıyordum o yüzde pencerenin aydınlattığı sokaklarda seni arıyordum… senin yüzünü… Yüzündeki hüznü bir de… Her akşam ıslık çalarak geçerdim pencerenin önünden pantolonumun arka cebinde vakitsiz intiharıma mecbur şiirler ceketimin iç cebinde boynu bükük bir çiçek… Boynu bükük bir ben… Sen penceresinde akşamın yazısız bir yüz olarak dururdun ben, bilinmez diyarında aşkın emanetini arardım sevdanın Bu yüzden mi saklıyorum hâlâ kalbimde aşkını ve emanetini? Işıktan bir bulut olarak dururdun akşamın karanlığında gölgesini kaybetmiş bir yıldız olarak dururdum ben Orada, pencerenin karşısında… Pencerenin dışında ben sönmüş bir sigaranın külüydüm şimdi Pencerenin içinde sen akşamı aydınlatan Çobanyıldızı Bundan böyle hangi karasevdada bulurum artık nasibimi?