Gideceğini Bilmeme Rağmen Sevdim Ben Seni

Yazmaya çekindiğim her satırda sen çıktın karşıma Belki korkumdan Belki de sonunu bildiğimden başlamadım bu romana Yine gecelere okudum şiirlerimi Sessizliğe haykırdım Tüm sensizliğimi Ara sıra çıkıp gelecekmişsin gibi oluyor Nasıl mutlu oluyorum bilemezsin Gözüm kapıda bekliyorum Gecelerim asırlar gibi uzun sürüyor Ancak biten sadece ben oluyorum Nedendir bilmem Güneşte vurmuyor artık pencereden Bu yalnız, kederli adamın gözlerine Saatlerce yürüyorum bazen Şehrin herhangi bir yerlerinde Bir başıma Bazı sabahlar mutlu uyanıyorum Seni yanımda zannediyorum sanki Sanki kokunu alıyorum bir yerlerde Çaresizce umutlarla Bakıyorum uzaklara Gelecekmişsin gibi Bir çocuğun oyuncağını sahiplenip Kaybetmesi gibi Gideceğini bilmeme rağmen sevdim ben seni