بخش ۱۲۹ - گلشن دهلوی رَحْمةُ اللّهِ عَلَیهِ

اسمش سعدالله ملقب به شاه گلشن بوده و ارادت خود را در خدمت مولانا شیخ عبدالاحد نواده جناب شیخ احمد سرهندی تربیت نموده گویند با وجود تأثیر و تصرف در نفوس مشیخه قبول نمی نموده و در نهایت تجرد به سر می برد چنانکه یک جامه خشن را دوازده سال تغییر نداد وقتی قریب به غروب از دهلی بیرون شده مدتها مفقودالاثر بود پس از ظهور و حضور سبب غیبت را پرسیدند گفت شنیده بودم که احمدآباد گجرات را وقت غروب خوشی است رفتم دیدم و حال برگردیدم غرض از متأخرین مجردان و موحدان محسوب می گردد فوتش در سنه ۱۱۴۱ واقع شده اشعار بسیاری دارد و در شاعری طریقه اهل هندوستان را می سپارد به هر صورت این بیت از آن جناب قلمی گردید برآ از ظلمت تن تا که نور جان شود پیدا زجان بگذر دلاچون من که تاجانان شودپیدا