بخش ۴۳ - جمالی دهلوی

از اکابر شاه جهان آباد و از وارستگان آن دیار فرح بنیاد به معارف ذات حقانی و محامد صفات انسانی موصوف و معروف بوده و از اسباب دنیوی به لنگی و پوست تختی قناعت نموده به شیخ بهاءالدین کنبو که شیخی صاحب حال و او را خال بوده ارادت داشته و مدتی لوای سیاحت ایران افراشته در هرات با مولوی جامی ملاقات نموده و بعد از لطایف صحبت یکدیگر را دریافتند غرض صاحب خیالات متین و احوالات گزین بوده از اشعار آن جناب است عشق را طی لسانی است که صد ساله سخن یار با یار به یک چشم زدن می گوید مناشعاره ما را ز خاک کویت پیراهنی است برتن آن هم ز آب دیده صد چاک تا به دامن ٭٭٭ ویرانه دلم را گنجی است یاد رویت در وی خیال زلفت چون مار کرده مسکن ٭٭٭ دو گزک بوریا و پوستکی دلکی پر ز درد و دوستکی ٭٭٭ این قدر بس بود جمالی را عاشق رند لاابالی را