بخش ۵۶ - خلیل طالقانی قُدِّسَ سِرُّه

از افاضل روزگار و از عرفای والامقدار بوده خدمت بسیاری از مشایخ طبقه صوفیه را نموده در سنه خمسین در اصفهان زاویه نشین گردید و سی سال به انزوا گذرانید اوقات خود را تبعیض کرده سهمی را به ذکر و فکر و عبادات و ریاضات مشغول نموده و سهمی را مصروف کتابت کتب علمیه و در نهایت حسن خط قریب به هفتاد جلد کتاب به خط خود بر طلبه علوم وقف فرموده رساله زاد السبیل در آداب السلوک و رساله در علم مناظر و مرایا نوشته و متن کافیه ابن حاجب را در کمال بلاغت به فارسی منظوم فرموده غرض از کاملین بود و این رباعی از اوست ای شوخ بیا در دل درویش نشین ای کان نمک بر جگر ریش نشین در هجر تو دامنم گلستان شده است یک دم به کنار کشته خویش نشین