بخش ۵۳ - محجوب ترشیزی

اسمش میرزا مرتضی و خلف الصدق میرزا عبدالله ترشیزی است در اوایل عمر کسب متداوله نمود و از هرات و خراسان به عتبات عالیات فایض شد به طبرستان و آذربایجان و عراق عجم و فارس و کرمان سیاحت کرد در این ضمن با جمعی از عرفا و علما و شعرا و ظرفا صحبت داشت سالی چند با فقیر به سر برد و در سفر و حضر نهایت وداد در میان بود دیگرباره به اصفهان و یزد و کرمان مسافرت نمود و در نایین به خدمت حضرت اوحد الموحدین حاجی محمد حسین نایینی رسید و غالبا ارادت او را گزید اکنون مسافرت هندوستان در نظر دارد و روانه آن مملکت است الحق حضرتش چون تخلصش محجوب و خلقتش چون فطرتش محبوب رفیقی است شفیق و همدمی است محرم در فن شاعری طبعی عالی دارد در اقسام شعر صاحب قدرت است قصاید نغز گفته لیکن به سبب پریشانی حال جمع ننموده و در نظر ندارد و ملتفت به شعر و شاعری نیست فقیر این چند بیت را بر سبیل یادگار از او ثبت نمود غزلیات فراغت کی بود کس را در آن وادی و منزل ها که روی از گرد ره ناشسته بایدبست محمل ها فریب زلف و سحرچشم وپندناصح جاهل مراافتاده در عشقش بسی زین گونه مشکل ها هر طرف می نگرم سوخته ای ز آتش عشق سر فرو برده به جیب از ستم خامی چند ناصح افسانه مخوان ننگ چه و نام کدام روی عجز من و خاک ره بدنامی چند در پی کام دلند اهل جهان جمله و من کام دل جسته ام از صحبت ناکامی چند به چشم خونفشان نقش جمال یار می بندم چونقاشی که خواهد نقش برآب روان بندد رباعیات محجوب زنی و مرد می باید شد بی دردی و عین درد می باید شد با محنت روزگار می باید ساخت وز صحبت خلق فرد می باید شد بیچارگی اختیار می باید کرد وز ما و منی فرار می باید کرد عارف گشتم فنا شدم وارستم این ها حرفست کار می باید کرد محجوب تنم ز بارغم شد چو هلال یک روز دلم نگشت فارغ ز ملال روزی و شبی بود مرا عمر و دریغ بگذشت شبم به خواب و روزم به خیال