بخش ۸۳ - شرف مُنیَری قُدِّسَ سِرُّه

وهو شیخ شرف الدین احمد بن شیخ بلخی منیری منیر به ضم میم به نون زده و فتح یا و را قصبه ایست از مضافات بنگاله غرض شیخ از معارف اهل کمال و از اعاظم عرفای با افضال بوده مکاتیبش که به مخلصان خود نوشته معروف و مشهور است و فقیر تمام آن را دیده و بعد از مکاتیب شیخ احمد سرهندی ملقب به مجدد الف ثانی که ازمعارف مشایخ نقشبندیه است بر سایر مکاتیب برگزیده مطالب خوب و حقایق مرغوب در آنها مندرج است کتابی نیز به نظر رسید شرفنامه نام در بیان لغات همانا از آن جناب است یا مریدی به نام او نوشته است و نام آن در این مصرع موزون است شرفنامه احمد منیری این بیت و رباعی از اوست گر سلسله زلفت در دور چنان پیچد در پیچ نماز خود دوزخ به دعا خواهم رباعی روی سیه و موی سفید آوردم چشمی گریان قدی چو بید آوردم چون خود گفتی که ناامیدی کفر است فرمان تو بردم و امید آوردم