Ayışığında Gözlerin

Bir gün en olmadık bir anda bir taş atarsan eğer / ya da bir gül içimin en derin kuyularına ve bir ay düşürürsen ansızın gönlümün en durgun sularına gözlerin kadar güzel bil ki delirmenin vakti gelmiştir Ayışığında gözlerin inan ki kanadının her telinde bin hüzün ayakları kınalı ürkek bir güvercindir ve ağzı mühürlü papağanlar imrenirler oysa sana hal diliyle söyleyince gözlerin en hüzünlü şarkılarını... Aslında benim türkümdür bizim türkümüzdür gözlerinin söylediği bilir misin ve en hüzünlü bir Maraş akşamında bir Karacaoğlan koşması kadar dokunaklıdır karadır türkmendir ayışığında gözlerin... Sen geceyle gelen rahmet ve bereket sen gözleri geceler kadar derin ve sen soğukların bittiği gün avuçlarıma bırakıp gittiğin o ateş kadar sıcaktır nefesin mercandır parmakların ve bileklerin gümüş en içinden çıkılmaz mazmunlardır gözlerin sonra bir de dünyanın en güzel minyatürlerinden seçilmiş ceylanlardır ayışığında gözlerin... Beni öldürmek vakti geldiğinde bir hintli gibi ateşlerde yak sonra yak ve küllerimi Ganj yerine gözlerinin en kutsal ırmaklarına savur istersen sürme diye gözlerine çek sen bilirsin ama bir dileğim olsun benim de senden en vahşi, en ürkek bir ceylan olsun ayışığında gözlerin... Ey en deli kısraklar kadar soylu ve delişmen bakışlım birgün bu yaylalarda sensizlikten delirdiğimi duyarsan en hoyrat kahkahalarını uçur rüzgârlara sonra pişman olup yüreğinin bir köşesinde / hani olur ya bir sızı duyarsan eğer bil ki tıpkı yüzün gibi bir dolunay akşamında en ele geçmez kıratların su içtiği bir çeşme başında kınalı ellerinle hazırladığın zehiri içeceğim Ve iki kaşının ortasından derlenmiş acıların en kutsalını en mahremini sevgilerin ve parlarken kirpiklerinin ucunda iki damla iksir sana en deli şiirlerimi okuyacağım hem bunlar gibi değil ve dizlerine düşerken ben en güzel şarkılarını söyleyecek ayışığında o kara o hüzünlü o güzel gözlerin...