Zaman Beyaz Bir Düş Olur Avuçlarımda

Umut, bir beyaz güvercindir, uçar gider bir gün pencerenden habersiz masmavi bir ölüm gibidir o, bilirsin dolaşır durur gözlerin pervazlarda bir zaman senin bakışların olur uzaklarda titreşen, yıldızlar değil, hasret ne acılar büyütür kollarında denizlerin her akşam her akşam gözlerin doğar dağlardan ve zaman beyaz bir düş olur avuçlarımda.. Gün olur en kutsal yeminleri hatırlarsın ardından bomboş göl kenarlarını bir de mevsimi geçmiş parklarda başıboş salıncaklar görürsün ne bekleyen vardır, ne beklenen kim bilir, ağladığını duyarsın belki de kuşların ömrün kaybolan günlerini ararsın sırılsıklam yaz yağmurlarında.. Sen de bilirsin illâ toprakla örtülmek değildir ölüm, ölmeden önce ölmek de değil kuşkusuz cansız oluşumuz, sonra sensiz kalışımız bir doğu şehrinde yapayalnız duruşumuz ve bir yaz günü kucak dolusu baharlar taşıyışımız dağlardan bir de gül bahçesi gözlerinden geçişimiz bir sana mâlumdur aah bir de benden sorulur yaşadıkça.. Geceler aslâ tekin değildir bilirsin fâili meçhul bir aşka dönüşür birden hayât öyle değilmiş o söz şimdi anladım dağ dağa kavuşur, ben sana kavuşamam sen beyaz bir kuş uçurursun kızıl yüreğinden umut gibi, sevmek gibi benimse yüreğim kanar tââ derinden şarkıya dönüşür birden ağlayışlarımız ve zaman beyaz bir düş olur avuçlarımda.. Şimdi, geceleri pür-telaş geçiyorum senin geçtiğin sokaklardan ellerimde yüreğim, uykularından geçiyorum habersiz çoğu kez bestelenmemiş bir şarkı oluyor adın seni yürüyorum ayak seslerimde geceler boyu neden senden kaçtıkça hep sana varıyorsam gece gözlüm işte o yüzden alabildiğine kırmızı bir gül oluyor hayât o yüzden vefâsızlığın rengârenk güllerini büyütüyorsun gözlerinde o yüzden her akşam suskunluğun, en derin konuşmaların oluyor aah her bakışında o yüzden hüzün doluyor gözlerin o yüzden zaman beyaz bir düş oluyor avuçlarımda her akşam...