Dağ Kadını

Kadına o yer çok ıssız, Çok yaban gelirdi. Çocuksuz, Bir kendi bir erkeği. Evin ufak tefek uğraşı, Başka işi yoktu kadının. Çift sürerken tarlada, ağaç keserken Ardında kocasının. Yorulup dinlenerek Yongaları toplardı, Dudaklarında Yalnız kendi için söylediği bir şarkı. Bir gün kadın Gitti dal kesmeye ormana, Ta uzaklara, ki zor işitti Adam kendini çağırınca. Ne karşılık verdi – ne ses etti - Geri de dönmedi kadın Durdu, sonra kaçıp saklandı arasına Eğreltiotlarının. Bulamadı erkek, aradı taradı Baktı her yerlere, Kızın burda mı diye sonra Gidip sordu annesine. Birdenbire bir ışık benzeri Geçti kafasından adamın, ” Demek ölmeden de Ayrılması olurmuş insanın.”