رونقی بخارایی

جانی است تیغ شاه که دید این همه شگفت جانی کزو بود تن و جان همه خراب لرزان به جای گوهر در جرم او پدید جان های دشمنانش چو ذره در آفتاب

نبیدی که نشناسی از آفتاب چو با آفتابش کنی مقترن چنان تابد از جام گویی که هست عقیق یمن در سهیل یمن