Üç Kişiydiler
R Ruhan Odabaş
0
Altın Yaprak
Denizi düşündüler.
Rüzgarda martıyı,
yosunda midyeyi.
En küçüğünü balığın,
en güçlüsünü;
bir balıkçının ağlarında..
Üç kişiydiler.
Çocuğu düşündüler.
Öksüzü, yetimi, kimsesizi,
terzi kalfasını, tamirci çırağını
yalın ayak, sırtı çıplak;
en soğuk günlerinde kışın..
Üç kişiydiler.
Karşı kıyıyı düşündüler.
Ekilip biçileni,
ayrılıp seçileni;
sapla saman gibi.
Tozla duman gibi savaşlarda;
ha var, ha yok..
Üç kişiydiler.
Bulutu düşündüler.
Yağmuru, berekete gebe.
Tarlada ekini,
harmanda hasadı.
Sonra,
alın terini, nasırı;
onbeşindeki kutsal ellerde..
Üç kişiydiler.
Kendilerini hiç düşünmediler...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş