Sene Bin İki Yüz Yetmiş Yedide

Sene bin iki yüz yetmiş yedide Yüzüne bakacak bir can kalmadı Gittikçe azıyor ahir zamane Hakikatli la'l ü mercan kalmadı Mansuri dağları yıkacak deyi Cihanı ateşe yakacak deyi Mehdi âl-i Resul çıkacak deyi İnsanın kalbinde güven kalmadı Bazıları düşünmüyor yan gider Yalandan gıybetten bütün din gider Bazıları şurda burda zemmeder Dini bütün sadık yaran kalmadı Helal kârı olan harama kattı Kafir şeytan geldi kalbimi tuttu İnsan fitne oldu dünyaya taptı Vezn edip aklını deren kalmadı Dil bilmeyen herkes doldu cihana Gayri belli oldu ahir zamane Kesildi adalet girdik zindana Baş sokacak yarı zindan kalmadı Nasıl edem nefsim bağladı özüm Mevla'nın yanında kalmadı yüzüm Dünya benim olsa doymuyor gözüm Bu kâra kanaat veren kalmadı Ben de bildim kaldık ahir zamana Aklım kesti muhtaç oluruz nana Haşa sakallılar söğer imana Darılıp ağzına vuran kalmadı Böyle bir asırda Kitab'a uymaz Hiç kimse kimsenin hatırın saymaz Yıkıldı odalar bir taşın koymaz Tamir eyleyecek viran kalmadı Tarih kırk dediler tekmil hepsini Gittikçe bozulur İslam yapısı Kapanmak yakındır tevbe kapısı Ulemaya hürmet zaman kalmadı Ötme bülbül ötme bozuktur bağlar Ruhsat bu dünyaya geleli ağlar Bütün mümin olan karayı bağlar Fukara halinden soran kalmadı