À Maria Augusta

R Ruy Barbosa
0 Altın Yaprak
Dantes o ondeado cabelo Deixavas-me sempre vê-lo Em longos anéis sombrios Nos ombros teus a chover. Pendia daqueles fios Minha alma de amores presa; E a vista, em volúpia acesa, Não se cansava de ver. Como é que agora oprimido, Tão contrafeito e escondido, A nativa formosura Não lhe deixas expandir? Não vês que em teu rosto a alvura, Que os próprios lírios suplanta, Ri mais viva, mais encanta, Se o deixas solto cair. Por que as lindas madeixas, Desfeitas baixar não deixas, De aroma inefável cheias Ao colo cândido e nu? Louquinha, que das cadeias, Com que os olhos cativas, Assim sem pena te privas! Criança ingênua que és tu!... Olha as rosas nas roseiras Como se miram faceiras Naquelas tranças viçosas De que o estio as adornou: Se, pois, inveja nas rosas, Feiticeira linda, as passas, Por que desprezas as graças Com que Deus te avantajou? Primores do céu não tolhas: As madeixas mais não colhas! Sedução tão graciosa Não na queiras tu perder! Em moldura caprichosa Deixa a coma deslumbrante, Livre, airosa, flutuante Tuas faces envolver!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.