Mahkumum Üzgünüm

Bütün çizgilerimi aynalara emanet bıraktım, tepkisizim. Manasız bir çehreyle dolaşıyorum; ne hüzünlerim ortada, ne sevinçlerim. Yine de çocuksu bir heyecan var içimde, küçücük umutların peşine takılmış, gökyüzüne uçurtmalar uçurmuşum. Kaç ummanlık hasretleri feda etmişim, gökyüzünün dipsiz genişliğinde. Bir bakış bırakmışım, en mahremime, en edebinden. Sonra erimişim bir tek âhından. Konuşma hakkımın kırıntılarını dökmüşüm gelirken ardıma. Bir mahkum sıfatıyla dolaştırılıyorum bu sebepten elden ele... Anlatmaya mahkumum ama sözleri tükettiğimden, bir tek kelime söyleyemedim nicedir. Üzgünüm...