Hangi Dost

hangi dost el atsa yalnızlığıma içimde çalımlı bir kahır bırakır düşer yüzüme hüzün ruhumda her telden gülden ayrı düşmüş dikenlerin şarkıları çalar çalar şarkılar ruhumda sıkıntım artar duvarlarımda asılı yalnızlıklar dökülürken gözlerime çalımlı bir kahır yeniden dikilir karşıma karamsar güvensiz kontrolsüz olurum çünkü bir dost daha ki yeni kırmıştır yüreğimi (yüreğin kırılsın dost...) dostlar! dostum, dost mu? kara gün dostu mu? yoksa şimdiki dostluklar kapı önü dostluklardan mıdır ki ayak üstü uğradım ve gidiyorum der... tarih yazmıştır hangi dost el atsa yalnızlığıma sırtımdan vurmuştur sırtıma vurdun dost; dizim kanıyor yerler kan revan...