بخش ۱۴ - در سابقهٔ حکم ازل و توفیق خیر
С Саади
0
Altın Yaprak
نخست او ارادت به دل در نهاد
پس این بنده بر آستان سر نهاد
گر از حق نه توفیق خیری رسد
کی از بنده چیزی به غیری رسد
زبان را چه بینی که اقرار داد
ببین تا زبان را که گفتار داد
در معرفت دیده آدمی است
که بگشوده بر آسمان و زمی است
کیت فهم بودی نشیب و فراز
گر این در نکردی به روی تو باز
سر آورد و دست از عدم در وجود
در این جود بنهاد و در آن سجود
وگرنه کی از دست جود آمدی
محال است کز سر سجود آمدی
به حکمت زبان داد و گوش آفرید
که باشند صندوق دل را کلید
اگر نه زبان قصه برداشتی
کس از سر دل کی خبر داشتی
وگر نیستی سعی جاسوس گوش
خبر کی رسیدی به سلطان هوش
مرا لفظ شیرین خواننده داد
تو را سمع و ادراک داننده داد
مدام این دو چون حاجبان بر درند
ز سلطان به سلطان خبر می برند
چه اندیشی از خود که فعلم نکوست
از آن در نگه کن که توفیق اوست
برد بوستانبان به ایوان شاه
به نوباوه گل هم ز بستان شاه
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş