غزل شمارهٔ ۱۴

از جان برون نیامده جانانت آرزوست زنار نابریده و ایمانت آرزوست بر درگهی که نوبت ارنی همی زنند موری نه ای و ملک سلیمانت آرزوست موری نه ای و خدمت موری نکرده ای وآنگاه صف صفه مردانت آرزوست فرعون وار لاف اناالحق همی زنی وآنگاه قرب موسی عمرانت آرزوست چون کودکان که دامن خود اسب کرده اند دامن سوار کرده و میدانت آرزوست انصاف راه خود ز سر صدق داده ای بر درد نارسیده و درمانت آرزوست بر خوان عنکبوت که بریان مگس بود شهپر جبرییل مگس رانت آرزوست هر روز از برای سگ نفس بوسعید یک کاسه شوربا و دو تا نانت آرزوست سعدی در این جهان که تویی ذره وار باش گر دل به نزد حضرت سلطانت آرزوست