غزل شمارهٔ ۳۱۶

ساقی سیم تن چه خسبی خیز آب شادی بر آتش غم ریز بوسه ای بر کنار ساغر نه پس بگردان شراب شهدآمیز کابر آذار و باد نوروزی درفشان می کنند و عنبربیز جهد کردیم تا نیالاید به خرابات دامن پرهیز دست بالای عشق زور آورد معرفت را نماند جای ستیز گفتم ای عقل زورمند چرا برگرفتی ز عشق راه گریز گفت اگر گربه شیر نر گردد نکند با پلنگ دندان تیز شاهدان می کنند خانه زهد مطربان می زنند راه حجیز توبه را تلخ می کند در حلق یار شیرین زبان شورانگیز سعدیا هر دمت که دست دهد به سر زلف دوستان آویز دشمنان را به حال خود بگذار تا قیامت کنند و رستاخیز