غزل شمارهٔ ۳۳۱

هر که هست التفات بر جانش گو مزن لاف مهر جانانش درد من بر من از طبیب من است از که جویم دوا و درمانش آن که سر در کمند وی دارد نتوان رفت جز به فرمانش چه کند بنده حقیر فقیر که نباشد به امر سلطانش ناگزیر است یار عاشق را که ملامت کنند یارانش وآن که در بحر قلزم است غریق چه تفاوت کند ز بارانش گل به غایت رسید بگذارید تا بنالد هزاردستانش عقل را گر هزار حجت هست عشق دعوی کند به بطلانش هر که را نوبتی زدند این تیر در جراحت بماند پیکانش ناله ای می کند چو گریه طفل که ندانند درد پنهانش سخن عشق زینهار مگوی یا چو گفتی بیار برهانش نرود هوشمند در آبی تا نبیند نخست پایانش سعدیا گر به یک دمت بی دوست هر دو عالم دهند مستانش