غزل شمارهٔ ۳۵۲

جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدم صانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهان وصفت نگنجد در بیان نامت نیاید در قلم گفتم چو طاووسی مگر عضوی ز عضوی خوب تر می بینمت چون نیشکر شیرینی از سر تا قدم چندان که می بینم جفا امید می دارم وفا چشمانت می گویند لا ابروت می گوید نعم آخر نگاهی بازکن وآن گه عتاب آغاز کن چندان که خواهی ناز کن چون پادشاهان بر خدم چون دل ببردی دین مبر هوش از من مسکین مبر با مهربانان کین مبر لاتقتلوا صید الحرم خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آن سهل است پیش دوستان از دوستان بردن ستم او رفت و جان می پرورد این جامه بر خود می درد سلطان که خوابش می برد از پاسبانانش چه غم می زد به شمشیر جفا می رفت و می گفت از قفا سعدی بنالیدی ز ما مردان ننالند از الم