غزل شمارهٔ ۳۶۰

شمع بخواهد نشست بازنشین ای غلام روی تو دیدن به صبح روز نماید تمام مطرب یاران برفت ساقی مستان بخفت شاهد ما برقرار مجلس ما بر دوام بلبل باغ سرای صبح نشان می دهد وز در ایوان بخاست بانگ خروسان بام ما به تو پرداختیم خانه و هرچ اندر اوست هر چه پسند شماست بر همه عالم حرام خواهی ام آزاد کن خواه قوی تر ببند مثل تو صیاد را کس نگریزد ز دام هر که در آتش نرفت بی خبر از سوز ماست سوخته داند که چیست پختن سودای خام اولم اندیشه بود تا نشود نام زشت فارغم اکنون ز سنگ چون بشکستند جام سعدی اگر نام و ننگ در سر او شد چه شد مرد ره عشق نیست که اش غم ننگ است و نام