غزل شمارهٔ ۴۱۵

ای مرهم ریش و مونس جانم چندین به مفارقت مرنجانم ای راحت اندرون مجروحم جمعیت خاطر پریشانم گویند بدار دستش از دامن تا دست بدارد از گریبانم آن کس که مرا به باغ می خواند بی روی تو می برد به زندانم وین طرفه که ره نمی برم پیشت وز پیش تو ره به در نمی دانم یک روز به بندگی قبولم کن روز دگرم ببین که سلطانم ای گلبن بوستان روحانی مشغول بکردی از گلستانم زان روز که سرو قامتت دیدم از یاد برفت سرو بستانم آن در دو رسته در حدیث آمد وز دیده بیوفتاد مرجانم گویند صبور باش از او سعدی بارش بکشم که صبر نتوانم ای کاش که جان در آستین بودی تا بر سر مونس دل افشانم